Hallo,
Even geleden, maar geen tijd gehad en even de mogelijkheid niet gehad om te mailen. Maar ik stel het wel. Ik zal beginnen bij de laatste week China, die nog mooi was! Ik ben dus richting de stad Chengdu gegaan. Eerst gevlogen naar Chongqing en dan de bus naar Chengdu. Eens aangekomen in Chongqing, bleek het lastig een taxi te pakken te krijgen. De Chinezen waren me steeds voor en als er dan ene kwam wilden ze me niet meepakken...hmm, heb dus een uur staan koekeloeren. Daar sta je dan in een grote stad, zo groot als Nederland en Belgie samen. Uiteindelijk heb ik 2 goede zielen die engels konden, want dat gebeurt niet altijd, gevonden die me op een bus hebben gezet en me naar een hotel heeft gebracht. Ik had echt geen idee waar ik ging belanden...De stad zag er arm uit, grijs en vuil en de meeste drukste stad precies. Maar als je je bestemming laat opschrijven in het Chinees, dan kom je uiteindelijk altijd wel terecht. Dat is echt een aanrader alles in het Chinees te laten opschrijven door iemand! Na 3 uur zoeken, ben ik dan in een hotel geraakt... De volgende dag dus naar Chengdu. Een kleiner stadje en ook gezelliger. De jeugdherberg lag in een aangename buurt. Daar heb ik de hut van Dufu bezocht, dat is de meeste bekende dichter uit China. Hij had precies wel een interessant leven achter de rug. In Chengdu ligt het fockcentrum voor de pandaberen. Met 2 franse meisjes ben ik daar naar gaan kijken. Het is best grappig hoe de pandaberen reageren. Ik wist zelfs niet dat een pandabeer me kon amuseren. We hebben babypanda s gezien, die door de mensen daar, gezoogd werden en gewogen en waar hun temperatuur werd gemeten. Net gelijk een echt babytje was het. Grappig. Een moederpanda zoogt immers maar1 baby, de andere sterft normaal gewoon. Mits ze bedreigd worden, nemen de mensen de zorg op zich. Ze zitten daar mooi in de natuur en komen precies niets tekort, gelukkig. Mits mijn tijd kort was en ik een aantal plekken rond Chengdu nog wou zien, heb ik via de jeugdherberg een trip meegedaan. Wel duur, maar de moeite. Allereerst zat ik als enigste tussen een groep Chinezen. Zij konden geen engels, ik geen Chinees...hmm, een paar woordjes en ik kan tot 10 tellen, dat is alles. Dat zorgde wel voor grappige toestanden en door bodylanguage lukte het af en toe elkaar toch te verstaan. De Chinezen verloren me geen minuut uit het oog en propte me vol eten...dit ondanks het eten inclusief was in deze 2 daagse... Mijn zakken zaten vol met allerlei dingen die ik dus moest proeven..;pff, met als gevolg dat ik nadien haast gevast heb... Chinezen houden er van hun cultuur te laten zien en daar hoort dus ook eten bij... Ze noemde me allemaal Anna, Annemie is vaak te moeilijk voor hen. Ge ziet, er werd dus goed voor me gezorgd. Het was wel eens leuk je te laten leiden in de plaats van alles zelf te moeten uitzoeken en ook ik denk dat ik de weg deze keer moeilijker alleen had gevonden... Alleen jammer dat ik de uitleg over de tempels en de geschiedenis, niet verstond. Ik denk wel dat het interessant was. Zodus, in Leshang hebben we de grote boedha gezien, een metershoge boedha die aan de rand van een rivier staat. wel eens de moeite. Verder nog een museum bezocht met schilderijen gemaakt van mao 's hoofden... Vol... dat is onvoorstelbaar. Maar goed. S avonds naar een voorstelling gaan zien, een beetje acrobaat achtig, maar het viel een beetje oudbollig uit. Maar de Chinezen waren zich kostelijk aan het amuseren... De volgende dag was een tocht op de berg Emai. Het sneeuwde er en het was er bitter koud. Maar met ijzertjes onder de voeten, een extra jas en dikke handschoenen die je er ter plekke kon huren of kopen, waren we klaar voor de tocht zonder weg te glippen. Ik was wel voorzien op winterkleren, maar blijkbaar niet goed genoeg. Het was er dus koud, maar het was een heel mooi sneeuwlandschap, met op de top een grote boedha met 4 hoofden en enkele olifanten. Ik denk dat je in de zomer een heel mooi zicht hebt daar over heel de natuur en al de bergen, maar nu was het nogal mistig. Maar met de sneeuw had het ook wel iets. Nadien terug naar beneden en hebben we een wandeling ondernomen door een puur stukje natuur. Je zou zo niet zeggen dat China één van de bevuilste lander ter wereld is. Het rook er erg fris, je zag super grote watervallen en enkele rare vogels. Onze tocht ging normaal eindigen met een wandeling door het apenland, maar door te weinig tijd, hebben we dat niet meer kunnen doen. Aan de ene kant; spijtig, want denk dat het wel fijn is de apen zo dicht bij te zien, aan de andere kant misschien maar goed, want ze staan ervoor bekend eten te stelen en je camera af te pakken... dus als je niet goed oplet...Maar goed, ik was nu dus zeker dat ik nog alles ging hebben. Het was een mooie tocht, waarvan mijn kuiten het gevoeld hebben... alleen maar klimmen met af en toe een stukje kabellift. Dit stuk natuur wou ik toch nog zien in China. Eenmaal terug, belde ik om mijn vluchten te herbevestigen voor India, maar jammer genoeg hoorde ik dat er 1 vlucht geanulleerd was... Dat was dus minder. Ze wilde me naar een andere stad sturen...Hmm, airstop dus gecontacteerd en uiteindelijk hebben ze voor mij een oplossing kunnen vinden. Alleen wou dat zeggen dat ik nu 4 keer in 2 dagen tijd moest opstijgen en dalen...amai mijn oortjes. Van Peking met een overstop in Bangkok, dan naar Srilanka, colombo en dan naar Chennai en uiteindelijk Coimbatore waar ik nu zit.
De laatste dag China was nog fijn. Afscheid genomen... De tijd is ontzettend vlug gegaan en heb nog lang niet alles gezien...Te groot is het! Ik zou nog Yunnan willen zien, Hong kong, misschien wel een stukje van Tibet. Ja, china is goed om nog eens te doen...
Goed, uiteindelijk richting India... een vermoeiende trip. In de vlieger voor ik aan kwam, merkte ik dat ze me weer een andere vlucht hadden gegeven dan op mijn papier stond. Aan de balie gaan chekken...Uiteindelijk kon ik kiezen welke vlucht. Ik dacht dat ik een hele nacht en een hele ochtend op de luchthaven moest blijven, maar mits al de problemen, hebben ze mij in Colombo naar een hotel gebracht. Daar goed geslapen dus! En een aangename verassing, toen ik er mijn gordijn open deed, zag ik palmbomen, strand en zee! Ik had er een stevig ontbijt aan het strand en waar de eekhoorntjes bijna met je mee kwamen eten. Ik had nog even de tijd voor ik de vlieger weer op moest en heb dus een strandwandeling kunnen maken en was aan de babbel geraakt met een strandverkoper. Vriendelijke mensen allemaal. Ze vroegen me wat ik van Srilanka vond, maar mits ik een nacht en een ochtend daar was en er slechts een glimp van kon zien...is dat moeilijk te zeggen. Ik kon ook niet ver lopen, want moest op tijd terug zijn. Maar, van wat ik heb gezien, lijkt het me een mooi land. Goed om ook eens te bezoeken... en natuurlijk was het er warm! Enkele regendruppeltjes, maar verder snik heet. Uiteindelijk aangekomen bij de vriendin van mijn zus, Leentje. Haar kindjes; Jente, Bram en Govert, waren blij me te zien... Ze zitten zo tussen de indiers, dat ze het fijn vinden een blanke te zien. Ik zit hier in een dorpje dat s avonds door een poort wordt afgesloten en waar er nachtwakers de wacht houden. We zitten hier midden tussen de indiers. Ik zelf logeer samen met de ouders van leentje niet ver van hun huis. Het is er proper en verzorgd. Ik mag niet klagen! Het is werkelijk een luxe, want nog maar een straat verder, kom je al in een sloppewijk. De eerste dag daar eens een wandeling gaan maken. Jawel, nog maar de eerste dag en je ziet al vanalles en nog wat dat ongeloofelijk is. Maar moet zeggen, door al de verhalen die ik over india al gehoord had, klopt mijn beeld wel. Je ziet de koeien en de geiten op straat los lopen, schramele straathonden die tussen al het vuil iets eetsbaars zoeken. Als je binnen in de huisjes ziet, zie je niet veel staan. Een versleten bed en nog wat oude kookpotten. De vloeren, gestampte aarde of iets betonachtig. De vrouwen koken op een oude kookpot op straat en wassen hun kleren op de stenen. Ze hangen ook op de straat te drogen...en dat met al dat verkeer en stof. De mensen kwamen allemaal naar buiten om ons te bezien, ze hadden waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien. Je kan je hier zelf niet in het verkeer wagen, dat is te gevaarlijk. Er is hier een chauffeur die ons overal naar toe brengt. Ze zijn zeer beleefd en zeggen altijd miss of madam. Ze stellen zich onderdanig op, iets wat wij niet gewoon zijn, maar je moet ze ook alles voor je laten doen. Ze zijn vaak al blij dat ze werk hebben. Het kasten systeem is erg merkbaar. Je ziet het al aan de kleren. Meisjes in een indisch tenu. Jongens zien er meer westers uit. Meisjes niet, ouders laten dat niet toe omwille van zelfbescherming. Een indisch meisje in westerse kledij is blijkbaar een uitdaging voor de jongens... Ze hebben hier een heel andere manier van denken, dat is al snel duidelijk. De meeste berusten in hun lot naar het schijnt, zodus, als je in de laagste kaste zit, dan klim je gewoon niet hogerop... Gek is dat voor ons. Iets verderop liggen de werkershuisjes voor de bouwvakkers. Een strooien optreksel met golfplaten daken. De moesons zijn hier net geweest...Raad maar eens hoe het eruit ziet en in welke omstandigheden ze hier moeten leven... Het enigste wat ze krijgen van de regering is gratis tv... Ze zouden hen beter eens een goed huis geven! Maar de regering profiteert liever... Ik ben vandaag mee naar de school geweest van Leentje haar kindjes. Het is ver weg. Volgende week start ik daar een projectje met hun. Ik krijg 7 klasjes boemvol kinderen voor me...Dat had ik nu niet verwacht, maar goed, ze gaan me erbij helpen. Bedoeling is iets rond dieren te doen en een soort van jungle te maken, met materialen die de kindjes hier niet zo kennen om iets nieuws te leren...Hmm, ik hoop maar dat ze de juiste materialen vinden... Verder is het hier warm, te voor mij, mits uit het koudere China te komen. T is hier ook donker... normaal gezien schijnt er hier nu volop de zon, maar met de opwarming van de aarde en na de tsunami, zijn de weersomstandigheden hier ook raar gaan doen. Enfin, ben al blij dat het lekker warm is, al kan het van die laffe vermoeiende warmte zijn... Gisteren even een plons in het zwembad in buitenlucht si, een frisse afkoeling. Ik heb gehoord dat het in Belgie sneeuwt... Dat kan ik mij hier niet voorstellen... haha. En ook zie ik niets sinterklaasachtigs of kerstmis achtige dingen verschijnen... maar dat vind ik niet erg. Ik geniet hier van de nieuwe cultuur die op me af komt... Wat ze zeggen, is wel waar, india is een intensief land... met ontzettende mooie kleuren... dat wel! De cultuurshok, valt tot hier toe nogal mee, mits ik wel een beeld in gedachte had. Maar, het kan nog erger naar het schijnt ook, wat armoede betreft. Sommige hebben in India al doden op straat zien liggen. Die laten ze ook liggen, vanuit hun geloof raken ze die niet aan...Ik denk dat je hier vanalles kan verwachten... In het wilde gras kan je maar beter niet lopen, schorpioenen of slangen, zitten er verborgen. Maar geen nood, het gebeurt toch niet gauw dat iemand een beet krijgt...Voor de meeste die in India hebben rondgetrokken, zal dit hele verhaal misschien wel bekend in de oren klinken wie weet...
Wat je hier ook hebt, is lekkere verse cocosnoten en ananas en papayafruitsap dat ik elke morgend krijg. Dat laatste zou goed zijn voor de darmen en de ogen... Goed om te weten! Nu ik eet bij een belgisch gezin, dus zoveel last van de darmen heb ik nog niet gehad...haha!
Ik moet hier vele groetjes doen van Govert, Jente, Bram, Leentje, Geert en de ouders van Leentje, vooral aan de familie Sel Vermeulen hé!!! Ze vroegen hoe het met jullie was, maar ik wist het ook niet zo goed...al een tijdje niet veel gehoord.
Trouwens, lieve vriendinnetjes en vriendjes, ik hoor echt niet veel van jullie, bijna niets en het is altijd fijn toch een berichtje te ontvangen, dat doet deugd... En ik doe of probeer dat toch, mijn best om iets te laten horen van me!!! Ik moet gaan nu, Daag en tot de volgende...Annemie
