Hallo,
Wel,we zijn al weer bijna een week verder. Ondertussen doe ik nog steeds het vrijwilligerswerk daar. Ik heb vorige week eens gevraagd of ik niet meer kon doen. Uiteindelijk is er 1 jongen die wat meer kan en waarmee ik wat meer heb gewerkt, maar toch, hij kan ook niet veel en zijn concentratie is niet hoog, dus een half uur is veel...Hij knipt graag, dat is al. Hem echt verder brengen, dat gaat ook niet als je tussen al de anderen zit, die maar al te graag je verstoren en alles wat je vast hebt, willen afpakken of verscheuren. Een andere plaats is er ook niet. Verder is er maar weinig materiaal. Geen verf of niks om iets te doen. Ik heb dan maar zelf wat kleurtjes gekocht. Dat is dan toch al iets. t Is triestig, dat ze niet meer hebben. zelfs geen speelgoed ofzo. Ook al zijn ze 15 16 jaar, iets om handen hebben zou beter zijn. Verder is er dus niet veel te doen, want we zijn wel met 3 a 4 vrijwilligers voor 6 personen... Verder slapen die jong volwassenen ook zo n uur of 2 tijdens de middag, dus is het eerder wat babysitten dat we doen. Het niets doen is dus niks voor mij, maar ik wou het toch even een kans geven. Naar sichuan, (de buurt van de aardbeving, waar ze nu soms nog hulp kunnen gebruiken), gaan voor daar vrijwilligerswerk te doen, daar is het misschien nu wat laat voor om te zoeken en er nog iets te starten.
Nu, op zich is het wel interessant om ze te observeren en te zien hoe het daar gaat, waar ik nu ben, maar toch, veel kan ik er niet meer doen. Er is er ene die zich steeds wil verstoppen en zijn armen inwikkeld, een andere gooit graag snippers op de grond en nog een andere raapt ze graag weer op. Een andere gooit steeds water op de grond, een ander meisje zingt altijd. Mij lijkt het soms dat ze daar mits maar een kleine ruimte en geen materiaal, zich soms wat vervelen. Maar ondanks dat, zitten ze elks in hun eigen wereld en lijken ze precies gelukkig.
Ik denk voor mij, dat ze me niet naar het juiste project hebben gestuurd. Ze hangen ook zo vast aan hun systeem.Maar goed, ik denk dat ik dan maar wat vroeger ga stoppen en nog wat van China ga zien voor ik vertrek naar india. Ofwel ga ik naar het zuiden ofwel toch naar sichuan, gewoon omdat het er blijkbaar ook heel mooi is. Ik weet het nog niet, het hangt er wat vanaf (prijzen enzo), t is hier ook zo groot en dus veel te zien!
Verder ben ik vorig weekend eens naar een halloween party gegaan...Iedereen moest verkleed, nee, niet met engelenvleugeltjes en een bloemenkransje deze keer...haha, maar nu met roze konijnenoortjes....hmm, maar t was toch eens fijn om hier uit te gaan.
Verder heb ik hier wat kunstmuseums bezocht... die zijn er hier met hopen. Ik heb toch een aantal goeie dingen gezien.
Voila, dat was het een beetje voor deze week in het kort, er is eigenlijk veel meer te vertellen, maar alles gaat gewoon niet.... dus tot de volgende!
ps stijn, heb voor jou speciaal bij Xian wat fotokes van het leger gezet si!
Annemie
Wel,we zijn al weer bijna een week verder. Ondertussen doe ik nog steeds het vrijwilligerswerk daar. Ik heb vorige week eens gevraagd of ik niet meer kon doen. Uiteindelijk is er 1 jongen die wat meer kan en waarmee ik wat meer heb gewerkt, maar toch, hij kan ook niet veel en zijn concentratie is niet hoog, dus een half uur is veel...Hij knipt graag, dat is al. Hem echt verder brengen, dat gaat ook niet als je tussen al de anderen zit, die maar al te graag je verstoren en alles wat je vast hebt, willen afpakken of verscheuren. Een andere plaats is er ook niet. Verder is er maar weinig materiaal. Geen verf of niks om iets te doen. Ik heb dan maar zelf wat kleurtjes gekocht. Dat is dan toch al iets. t Is triestig, dat ze niet meer hebben. zelfs geen speelgoed ofzo. Ook al zijn ze 15 16 jaar, iets om handen hebben zou beter zijn. Verder is er dus niet veel te doen, want we zijn wel met 3 a 4 vrijwilligers voor 6 personen... Verder slapen die jong volwassenen ook zo n uur of 2 tijdens de middag, dus is het eerder wat babysitten dat we doen. Het niets doen is dus niks voor mij, maar ik wou het toch even een kans geven. Naar sichuan, (de buurt van de aardbeving, waar ze nu soms nog hulp kunnen gebruiken), gaan voor daar vrijwilligerswerk te doen, daar is het misschien nu wat laat voor om te zoeken en er nog iets te starten.
Nu, op zich is het wel interessant om ze te observeren en te zien hoe het daar gaat, waar ik nu ben, maar toch, veel kan ik er niet meer doen. Er is er ene die zich steeds wil verstoppen en zijn armen inwikkeld, een andere gooit graag snippers op de grond en nog een andere raapt ze graag weer op. Een andere gooit steeds water op de grond, een ander meisje zingt altijd. Mij lijkt het soms dat ze daar mits maar een kleine ruimte en geen materiaal, zich soms wat vervelen. Maar ondanks dat, zitten ze elks in hun eigen wereld en lijken ze precies gelukkig.
Ik denk voor mij, dat ze me niet naar het juiste project hebben gestuurd. Ze hangen ook zo vast aan hun systeem.Maar goed, ik denk dat ik dan maar wat vroeger ga stoppen en nog wat van China ga zien voor ik vertrek naar india. Ofwel ga ik naar het zuiden ofwel toch naar sichuan, gewoon omdat het er blijkbaar ook heel mooi is. Ik weet het nog niet, het hangt er wat vanaf (prijzen enzo), t is hier ook zo groot en dus veel te zien!
Verder ben ik vorig weekend eens naar een halloween party gegaan...Iedereen moest verkleed, nee, niet met engelenvleugeltjes en een bloemenkransje deze keer...haha, maar nu met roze konijnenoortjes....hmm, maar t was toch eens fijn om hier uit te gaan.
Verder heb ik hier wat kunstmuseums bezocht... die zijn er hier met hopen. Ik heb toch een aantal goeie dingen gezien.
Voila, dat was het een beetje voor deze week in het kort, er is eigenlijk veel meer te vertellen, maar alles gaat gewoon niet.... dus tot de volgende!
ps stijn, heb voor jou speciaal bij Xian wat fotokes van het leger gezet si!
Annemie
1 opmerking:
Aaaah eindelijk wat fototjes!
Zo kunnen we eens wat van de wereld zien daar... Ik mis nog wel de gigantische Boedha beelden :-)
Het lijkt me daar wel hectisch, heel anders dan hier. Als ik hier 's avonds in het koude belgische miezerweer van 't werk naar huis fiets, kom ik amper 10 man tegen... En er staat nergens iemand met een eetkraampje :-)
Daarstraks nog gelezen over China: openingsceremonie van de olympische spelen, gigantische LED-schermen aan 10000€ per vierkante meter, 4000 man in speciaal pakje, ook met verlichting, op een LED verlichte vloer, enzovoorts, enzoverder. Wat een smak geld... En dan lees ik dat julie daar niet eens een paar potloodjes hebben voor kinderen bezig te houden. Toch wel eigenaardig.
Maak er maar het beste van, want de vlieger naar India komt dichterbij...
Hier gaat alles z'n normale gang, maar wat in minneur nu. Oma van Lies is er slecht aan toe en ligt in het ziekenhuis. Lies zelf heeft één of andere bacterie ontmoet en ligt ook ziek in bed. Jasper heeft ook wat last van z'n longen, maar blijft actief! Vanaf vandaag zegt ie ook "bumba" (ojee), en klouteren op stoelen enzo is een makkie. En maar lachen dan... Ook een leuk spelletje van Jasper: cd speler op, cd speler af, op, af, op, af ... Precies zijn vader :-)
De groeten! Jeroen en co.
Een reactie posten