Hallo,
Voor degene die zich afvragen waar ik zit en of het hier wel veilig is, met al de aanslagen in India. Hier is het inderdaad ok. Als je weet dat india groter is dan Europa, dan zijn de afstanden groot he. Maar in belgie kan je dat inderdaad ook niet goed inschatten. Mumbai ligt ongeveer 2000 km hier vandaan. Wat ik wel merk, is dat ook hier de controle verscherpt is. Er staan meer agenten op de straat. Dit doen ze omdat ook hier internationale organisaties zitten en ze geen risico willen nemen, maar verder is het ok.Toen we het nieuws hoorde, vonden we het ook een beetje eng, het komt sowieso dichterbij dan belgie he... Het zijn blijkbaar geen bombardementen, maar gewoon enkele mensen die blijven schieten op alles wat maar voorbij komt. Ze zijn naar het schijnt nog steeds aan het vechten. Binnenkort zijn het hier verkiezingen, vandaar waarschijnlijk meer problemen en ook, ze willen eigenlijk niet dat india groeit...en willen graag de bevolking klein houden, heb ik hier al gehoord...Erg jammer is dat. Ik ben van plan in het zuiden te blijven en natuurlijk gevaarlijke zones te mijden. Het regent hier nu wel nog af en toe, maar t is hier lekker warm. Gisteren zijn we naar een dorpje geweest, aan de rand van de stad. Amai. We zijn de weduwen gaan bezoeken daar, mits hiervoor een concert wordt georganiseerd om geld in te zamelen voor hen een beter toekomst te geven. Leentje gaat er cello spelen en Bram gaat mee zingen. Vroeger was het de gewoonte dat de vrouwen hun man moesten volgen...gruwelijk. Dergelijke praktijken zijn nu wel verboden, maar in het noorden, gebeurt het nog af en toe naar het schijnt. Maar hier is het moeilijk voor hen om te overleven.
De kinderen in het dorpje, vlogen op ons af. Helemaal werden we omringd door ze en ze wilden allemaal zo graag op de foto... Het is schrijnend soms te zien hoe ze hier moeten leven, zeg maar overleven... Iedereen loopt hier op zijn blote voeten, maar dat zijn ze wel gewoon. Krotten en versleten doeken en toch vooral op de kinderen hun gezichtjes, zie je zo n mooie lach. Op de gezichten van de oude mensen, staat te lezen dat ze een hele tijd in armoede hebben geleefd. Verschrikkelijk lelijke tanden...Ik heb vele foto s, maar ik ga namelijk voor het concert ook iets doen, ik ga een schilderij van één van de vrouwen maken. Hopen maar dat het wat deftig wordt en het me lukt.
Er is nog veel te doen in india...
Ik ga waarschijnlijk ook eens vragen of ik mijn vlucht later kan zetten, want het kan zijn dat ik met mijn achternicht hier nog een tijdje wil rondtrekken...Dus het hangt ervan af, maar anders blijf ik nog een paar weken langer denk ik...
Ik heb geen zin om het te herhalen; maar hoe gaat het met jullie allemaal? Het doet echt enorm deugd als iemand eens iets laat horen, maar echt, ik hoor werkelijk bijna niets van al mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes uit belgie, Nederland of waar dan ook en ben ook benieuwd hoe het met jullie gaat.Dat is soms jammer...en iedereen maar vragen of ik een website ging maken en of ik iets zou sturen!! Het is misschien wel druk ook voor jullie, maar hier ook en hier is zelfs niet altijd de mogelijkheid om te internetten...Soms is hier geen elektriciteit, powercuts heet dat hier. Ze zijn hier met te veel mensen en kunnen niet altijd stroom voorzien voor iedereen.
Hier komt een groenteman aan de deur en ook wordt er hier vaak verse vis afgeleverd, die ze ter plekke voor je kuisen en snijden...
In coimbatore zelf, is niet zo heel veel te zien, wat bezienswaardigheden betreft. Het is geen toeristische stad, wat maakt dat wij hier bijna als enige blanken vertoeven... Je kan hier ook moeilijk weg, aangezien we hier maar 1 auto hebben en je een chauffeur moet hebben. Maar goed, dat neemt niet weg dat je veel kan zien op de straten en morgen begin ik het projectje op de school.
Enfin, groetjes allemaal en nog veel plezier in belgie!
Annemie
zaterdag 29 november 2008
vrijdag 28 november 2008
Last week of china and india
Hi Everyone,
I am in india now. I am in the south, so far away from the attacs, so dont worry, i am fine. I will stay as well in the south. Is 2000 km from Mumbai. But it is really sad what is happening there.
Here i only see now there is more police on the street, just they want to be sure and save.
Well, my last week in china was fine. I went to Chengdu where i visited the pandabeers and later i went to Leshang where i saw the big boedha, from a couple meters high, really, so big...and than i went to the mountain emai. It was verry cold up there and snowing, but a beautifull view. We walked further to the nature and is really beautifull up there. Normally we would go to the monkeys area, but is pitty, we hadnt the time anymore. But, on the other hand, maybe it was better, because monkeys try to steel food or your camera...So fur sure, now i didnt loose anything. There as well on the mountain, a boedha with 4 heads and some elephants. Its imazing sometimes. I was with a group of only chinees people. That was funny sometimes. They couldnt speek english and me now chinees, so we used bodylanguage... Funny, but they really took care of me and gave me a lot of food that i had to try from them...So, i was really full! They like to show their culture.
Finally i said goodbye to China and went to india. I had some troubles with my plain, but finally i could go to india. I had a stop in SriLanka and because of troubles with my plain, they brought me to a hotel, wich was near to the beach. That was a nice surprise! I could have a walk there before to catch my other plain. It was verry warm as well. After 3 plains i arrived in Coimbatore, in india, where i still am. India is an incredible country. I am here already one week now. I am visiting my sisters best friend here. She is here with her family and her husband work here. They live in a small village. I am staing in a guesthouse, one street farther than they do. The traffic here is too danger, so we have a car and a driver here. One street further, there is already a verry poor neberhoud. It is imazing how people live there. They really have to survive. The system here in india is so bad... The poor people havent anything. Dirthy clothes and houses.
The belgium family here where i am staying, they support a project for the weduws here. Because for woman allone, is difficult to survive here. So, they will make a concert and it will be at 6 december. They will build up a house and social live for the weduws. Me as well, will paint one of the womans for this project. Yesterday i went to their village. Is incredible how people live there... in bad conditions. But this is india....
The weduws used to follow theire husbands in india...Is a tradition, but now is forbitten, but still, people in the nord, sometimes they still burn this woman...is so sad....
The kids in the village, where all arround me and like to be on the picture. Everyone came to look at us, as they never saw white people...For them we where some attraction. But it was nice, to see the beautifull smile on the kids face. On the face of the old people, you really can see they had a poor live.
Tomorrow i start a project in the school where the children of my sisters friend going to school. I will do some creative things with the kids there. I will have 7 classes full of children...Wow!! But i will try to learn some new things to them and show some new materials. So, probably, I will make some jungle full of animals with them, 3- dimensional. I hope is going to be well, but i think it will be a lot of fun. Than the other week, i will plan to go on a travel in the south of india.
There is not always electricity here For so many people. In europe, we cant imagen this, but here is like this. As well u have to be patient with india people...they always say yes, but it can take so long time if u want something...but is a part of there culture i think. They also being verry friendly.
Sorry, but i dont find always the time or the possibility to write in english, so be patient...but you can always check!
Ok, i have to go now, Bye Annemie
donderdag 27 november 2008
Chengdu en India
Hallo,
Even geleden, maar geen tijd gehad en even de mogelijkheid niet gehad om te mailen. Maar ik stel het wel. Ik zal beginnen bij de laatste week China, die nog mooi was! Ik ben dus richting de stad Chengdu gegaan. Eerst gevlogen naar Chongqing en dan de bus naar Chengdu. Eens aangekomen in Chongqing, bleek het lastig een taxi te pakken te krijgen. De Chinezen waren me steeds voor en als er dan ene kwam wilden ze me niet meepakken...hmm, heb dus een uur staan koekeloeren. Daar sta je dan in een grote stad, zo groot als Nederland en Belgie samen. Uiteindelijk heb ik 2 goede zielen die engels konden, want dat gebeurt niet altijd, gevonden die me op een bus hebben gezet en me naar een hotel heeft gebracht. Ik had echt geen idee waar ik ging belanden...De stad zag er arm uit, grijs en vuil en de meeste drukste stad precies. Maar als je je bestemming laat opschrijven in het Chinees, dan kom je uiteindelijk altijd wel terecht. Dat is echt een aanrader alles in het Chinees te laten opschrijven door iemand! Na 3 uur zoeken, ben ik dan in een hotel geraakt... De volgende dag dus naar Chengdu. Een kleiner stadje en ook gezelliger. De jeugdherberg lag in een aangename buurt. Daar heb ik de hut van Dufu bezocht, dat is de meeste bekende dichter uit China. Hij had precies wel een interessant leven achter de rug. In Chengdu ligt het fockcentrum voor de pandaberen. Met 2 franse meisjes ben ik daar naar gaan kijken. Het is best grappig hoe de pandaberen reageren. Ik wist zelfs niet dat een pandabeer me kon amuseren. We hebben babypanda s gezien, die door de mensen daar, gezoogd werden en gewogen en waar hun temperatuur werd gemeten. Net gelijk een echt babytje was het. Grappig. Een moederpanda zoogt immers maar1 baby, de andere sterft normaal gewoon. Mits ze bedreigd worden, nemen de mensen de zorg op zich. Ze zitten daar mooi in de natuur en komen precies niets tekort, gelukkig. Mits mijn tijd kort was en ik een aantal plekken rond Chengdu nog wou zien, heb ik via de jeugdherberg een trip meegedaan. Wel duur, maar de moeite. Allereerst zat ik als enigste tussen een groep Chinezen. Zij konden geen engels, ik geen Chinees...hmm, een paar woordjes en ik kan tot 10 tellen, dat is alles. Dat zorgde wel voor grappige toestanden en door bodylanguage lukte het af en toe elkaar toch te verstaan. De Chinezen verloren me geen minuut uit het oog en propte me vol eten...dit ondanks het eten inclusief was in deze 2 daagse... Mijn zakken zaten vol met allerlei dingen die ik dus moest proeven..;pff, met als gevolg dat ik nadien haast gevast heb... Chinezen houden er van hun cultuur te laten zien en daar hoort dus ook eten bij... Ze noemde me allemaal Anna, Annemie is vaak te moeilijk voor hen. Ge ziet, er werd dus goed voor me gezorgd. Het was wel eens leuk je te laten leiden in de plaats van alles zelf te moeten uitzoeken en ook ik denk dat ik de weg deze keer moeilijker alleen had gevonden... Alleen jammer dat ik de uitleg over de tempels en de geschiedenis, niet verstond. Ik denk wel dat het interessant was. Zodus, in Leshang hebben we de grote boedha gezien, een metershoge boedha die aan de rand van een rivier staat. wel eens de moeite. Verder nog een museum bezocht met schilderijen gemaakt van mao 's hoofden... Vol... dat is onvoorstelbaar. Maar goed. S avonds naar een voorstelling gaan zien, een beetje acrobaat achtig, maar het viel een beetje oudbollig uit. Maar de Chinezen waren zich kostelijk aan het amuseren... De volgende dag was een tocht op de berg Emai. Het sneeuwde er en het was er bitter koud. Maar met ijzertjes onder de voeten, een extra jas en dikke handschoenen die je er ter plekke kon huren of kopen, waren we klaar voor de tocht zonder weg te glippen. Ik was wel voorzien op winterkleren, maar blijkbaar niet goed genoeg. Het was er dus koud, maar het was een heel mooi sneeuwlandschap, met op de top een grote boedha met 4 hoofden en enkele olifanten. Ik denk dat je in de zomer een heel mooi zicht hebt daar over heel de natuur en al de bergen, maar nu was het nogal mistig. Maar met de sneeuw had het ook wel iets. Nadien terug naar beneden en hebben we een wandeling ondernomen door een puur stukje natuur. Je zou zo niet zeggen dat China één van de bevuilste lander ter wereld is. Het rook er erg fris, je zag super grote watervallen en enkele rare vogels. Onze tocht ging normaal eindigen met een wandeling door het apenland, maar door te weinig tijd, hebben we dat niet meer kunnen doen. Aan de ene kant; spijtig, want denk dat het wel fijn is de apen zo dicht bij te zien, aan de andere kant misschien maar goed, want ze staan ervoor bekend eten te stelen en je camera af te pakken... dus als je niet goed oplet...Maar goed, ik was nu dus zeker dat ik nog alles ging hebben. Het was een mooie tocht, waarvan mijn kuiten het gevoeld hebben... alleen maar klimmen met af en toe een stukje kabellift. Dit stuk natuur wou ik toch nog zien in China. Eenmaal terug, belde ik om mijn vluchten te herbevestigen voor India, maar jammer genoeg hoorde ik dat er 1 vlucht geanulleerd was... Dat was dus minder. Ze wilde me naar een andere stad sturen...Hmm, airstop dus gecontacteerd en uiteindelijk hebben ze voor mij een oplossing kunnen vinden. Alleen wou dat zeggen dat ik nu 4 keer in 2 dagen tijd moest opstijgen en dalen...amai mijn oortjes. Van Peking met een overstop in Bangkok, dan naar Srilanka, colombo en dan naar Chennai en uiteindelijk Coimbatore waar ik nu zit.
De laatste dag China was nog fijn. Afscheid genomen... De tijd is ontzettend vlug gegaan en heb nog lang niet alles gezien...Te groot is het! Ik zou nog Yunnan willen zien, Hong kong, misschien wel een stukje van Tibet. Ja, china is goed om nog eens te doen...
Goed, uiteindelijk richting India... een vermoeiende trip. In de vlieger voor ik aan kwam, merkte ik dat ze me weer een andere vlucht hadden gegeven dan op mijn papier stond. Aan de balie gaan chekken...Uiteindelijk kon ik kiezen welke vlucht. Ik dacht dat ik een hele nacht en een hele ochtend op de luchthaven moest blijven, maar mits al de problemen, hebben ze mij in Colombo naar een hotel gebracht. Daar goed geslapen dus! En een aangename verassing, toen ik er mijn gordijn open deed, zag ik palmbomen, strand en zee! Ik had er een stevig ontbijt aan het strand en waar de eekhoorntjes bijna met je mee kwamen eten. Ik had nog even de tijd voor ik de vlieger weer op moest en heb dus een strandwandeling kunnen maken en was aan de babbel geraakt met een strandverkoper. Vriendelijke mensen allemaal. Ze vroegen me wat ik van Srilanka vond, maar mits ik een nacht en een ochtend daar was en er slechts een glimp van kon zien...is dat moeilijk te zeggen. Ik kon ook niet ver lopen, want moest op tijd terug zijn. Maar, van wat ik heb gezien, lijkt het me een mooi land. Goed om ook eens te bezoeken... en natuurlijk was het er warm! Enkele regendruppeltjes, maar verder snik heet. Uiteindelijk aangekomen bij de vriendin van mijn zus, Leentje. Haar kindjes; Jente, Bram en Govert, waren blij me te zien... Ze zitten zo tussen de indiers, dat ze het fijn vinden een blanke te zien. Ik zit hier in een dorpje dat s avonds door een poort wordt afgesloten en waar er nachtwakers de wacht houden. We zitten hier midden tussen de indiers. Ik zelf logeer samen met de ouders van leentje niet ver van hun huis. Het is er proper en verzorgd. Ik mag niet klagen! Het is werkelijk een luxe, want nog maar een straat verder, kom je al in een sloppewijk. De eerste dag daar eens een wandeling gaan maken. Jawel, nog maar de eerste dag en je ziet al vanalles en nog wat dat ongeloofelijk is. Maar moet zeggen, door al de verhalen die ik over india al gehoord had, klopt mijn beeld wel. Je ziet de koeien en de geiten op straat los lopen, schramele straathonden die tussen al het vuil iets eetsbaars zoeken. Als je binnen in de huisjes ziet, zie je niet veel staan. Een versleten bed en nog wat oude kookpotten. De vloeren, gestampte aarde of iets betonachtig. De vrouwen koken op een oude kookpot op straat en wassen hun kleren op de stenen. Ze hangen ook op de straat te drogen...en dat met al dat verkeer en stof. De mensen kwamen allemaal naar buiten om ons te bezien, ze hadden waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien. Je kan je hier zelf niet in het verkeer wagen, dat is te gevaarlijk. Er is hier een chauffeur die ons overal naar toe brengt. Ze zijn zeer beleefd en zeggen altijd miss of madam. Ze stellen zich onderdanig op, iets wat wij niet gewoon zijn, maar je moet ze ook alles voor je laten doen. Ze zijn vaak al blij dat ze werk hebben. Het kasten systeem is erg merkbaar. Je ziet het al aan de kleren. Meisjes in een indisch tenu. Jongens zien er meer westers uit. Meisjes niet, ouders laten dat niet toe omwille van zelfbescherming. Een indisch meisje in westerse kledij is blijkbaar een uitdaging voor de jongens... Ze hebben hier een heel andere manier van denken, dat is al snel duidelijk. De meeste berusten in hun lot naar het schijnt, zodus, als je in de laagste kaste zit, dan klim je gewoon niet hogerop... Gek is dat voor ons. Iets verderop liggen de werkershuisjes voor de bouwvakkers. Een strooien optreksel met golfplaten daken. De moesons zijn hier net geweest...Raad maar eens hoe het eruit ziet en in welke omstandigheden ze hier moeten leven... Het enigste wat ze krijgen van de regering is gratis tv... Ze zouden hen beter eens een goed huis geven! Maar de regering profiteert liever... Ik ben vandaag mee naar de school geweest van Leentje haar kindjes. Het is ver weg. Volgende week start ik daar een projectje met hun. Ik krijg 7 klasjes boemvol kinderen voor me...Dat had ik nu niet verwacht, maar goed, ze gaan me erbij helpen. Bedoeling is iets rond dieren te doen en een soort van jungle te maken, met materialen die de kindjes hier niet zo kennen om iets nieuws te leren...Hmm, ik hoop maar dat ze de juiste materialen vinden... Verder is het hier warm, te voor mij, mits uit het koudere China te komen. T is hier ook donker... normaal gezien schijnt er hier nu volop de zon, maar met de opwarming van de aarde en na de tsunami, zijn de weersomstandigheden hier ook raar gaan doen. Enfin, ben al blij dat het lekker warm is, al kan het van die laffe vermoeiende warmte zijn... Gisteren even een plons in het zwembad in buitenlucht si, een frisse afkoeling. Ik heb gehoord dat het in Belgie sneeuwt... Dat kan ik mij hier niet voorstellen... haha. En ook zie ik niets sinterklaasachtigs of kerstmis achtige dingen verschijnen... maar dat vind ik niet erg. Ik geniet hier van de nieuwe cultuur die op me af komt... Wat ze zeggen, is wel waar, india is een intensief land... met ontzettende mooie kleuren... dat wel! De cultuurshok, valt tot hier toe nogal mee, mits ik wel een beeld in gedachte had. Maar, het kan nog erger naar het schijnt ook, wat armoede betreft. Sommige hebben in India al doden op straat zien liggen. Die laten ze ook liggen, vanuit hun geloof raken ze die niet aan...Ik denk dat je hier vanalles kan verwachten... In het wilde gras kan je maar beter niet lopen, schorpioenen of slangen, zitten er verborgen. Maar geen nood, het gebeurt toch niet gauw dat iemand een beet krijgt...Voor de meeste die in India hebben rondgetrokken, zal dit hele verhaal misschien wel bekend in de oren klinken wie weet...
Wat je hier ook hebt, is lekkere verse cocosnoten en ananas en papayafruitsap dat ik elke morgend krijg. Dat laatste zou goed zijn voor de darmen en de ogen... Goed om te weten! Nu ik eet bij een belgisch gezin, dus zoveel last van de darmen heb ik nog niet gehad...haha!
Ik moet hier vele groetjes doen van Govert, Jente, Bram, Leentje, Geert en de ouders van Leentje, vooral aan de familie Sel Vermeulen hé!!! Ze vroegen hoe het met jullie was, maar ik wist het ook niet zo goed...al een tijdje niet veel gehoord.
Trouwens, lieve vriendinnetjes en vriendjes, ik hoor echt niet veel van jullie, bijna niets en het is altijd fijn toch een berichtje te ontvangen, dat doet deugd... En ik doe of probeer dat toch, mijn best om iets te laten horen van me!!! Ik moet gaan nu, Daag en tot de volgende...Annemie
Even geleden, maar geen tijd gehad en even de mogelijkheid niet gehad om te mailen. Maar ik stel het wel. Ik zal beginnen bij de laatste week China, die nog mooi was! Ik ben dus richting de stad Chengdu gegaan. Eerst gevlogen naar Chongqing en dan de bus naar Chengdu. Eens aangekomen in Chongqing, bleek het lastig een taxi te pakken te krijgen. De Chinezen waren me steeds voor en als er dan ene kwam wilden ze me niet meepakken...hmm, heb dus een uur staan koekeloeren. Daar sta je dan in een grote stad, zo groot als Nederland en Belgie samen. Uiteindelijk heb ik 2 goede zielen die engels konden, want dat gebeurt niet altijd, gevonden die me op een bus hebben gezet en me naar een hotel heeft gebracht. Ik had echt geen idee waar ik ging belanden...De stad zag er arm uit, grijs en vuil en de meeste drukste stad precies. Maar als je je bestemming laat opschrijven in het Chinees, dan kom je uiteindelijk altijd wel terecht. Dat is echt een aanrader alles in het Chinees te laten opschrijven door iemand! Na 3 uur zoeken, ben ik dan in een hotel geraakt... De volgende dag dus naar Chengdu. Een kleiner stadje en ook gezelliger. De jeugdherberg lag in een aangename buurt. Daar heb ik de hut van Dufu bezocht, dat is de meeste bekende dichter uit China. Hij had precies wel een interessant leven achter de rug. In Chengdu ligt het fockcentrum voor de pandaberen. Met 2 franse meisjes ben ik daar naar gaan kijken. Het is best grappig hoe de pandaberen reageren. Ik wist zelfs niet dat een pandabeer me kon amuseren. We hebben babypanda s gezien, die door de mensen daar, gezoogd werden en gewogen en waar hun temperatuur werd gemeten. Net gelijk een echt babytje was het. Grappig. Een moederpanda zoogt immers maar1 baby, de andere sterft normaal gewoon. Mits ze bedreigd worden, nemen de mensen de zorg op zich. Ze zitten daar mooi in de natuur en komen precies niets tekort, gelukkig. Mits mijn tijd kort was en ik een aantal plekken rond Chengdu nog wou zien, heb ik via de jeugdherberg een trip meegedaan. Wel duur, maar de moeite. Allereerst zat ik als enigste tussen een groep Chinezen. Zij konden geen engels, ik geen Chinees...hmm, een paar woordjes en ik kan tot 10 tellen, dat is alles. Dat zorgde wel voor grappige toestanden en door bodylanguage lukte het af en toe elkaar toch te verstaan. De Chinezen verloren me geen minuut uit het oog en propte me vol eten...dit ondanks het eten inclusief was in deze 2 daagse... Mijn zakken zaten vol met allerlei dingen die ik dus moest proeven..;pff, met als gevolg dat ik nadien haast gevast heb... Chinezen houden er van hun cultuur te laten zien en daar hoort dus ook eten bij... Ze noemde me allemaal Anna, Annemie is vaak te moeilijk voor hen. Ge ziet, er werd dus goed voor me gezorgd. Het was wel eens leuk je te laten leiden in de plaats van alles zelf te moeten uitzoeken en ook ik denk dat ik de weg deze keer moeilijker alleen had gevonden... Alleen jammer dat ik de uitleg over de tempels en de geschiedenis, niet verstond. Ik denk wel dat het interessant was. Zodus, in Leshang hebben we de grote boedha gezien, een metershoge boedha die aan de rand van een rivier staat. wel eens de moeite. Verder nog een museum bezocht met schilderijen gemaakt van mao 's hoofden... Vol... dat is onvoorstelbaar. Maar goed. S avonds naar een voorstelling gaan zien, een beetje acrobaat achtig, maar het viel een beetje oudbollig uit. Maar de Chinezen waren zich kostelijk aan het amuseren... De volgende dag was een tocht op de berg Emai. Het sneeuwde er en het was er bitter koud. Maar met ijzertjes onder de voeten, een extra jas en dikke handschoenen die je er ter plekke kon huren of kopen, waren we klaar voor de tocht zonder weg te glippen. Ik was wel voorzien op winterkleren, maar blijkbaar niet goed genoeg. Het was er dus koud, maar het was een heel mooi sneeuwlandschap, met op de top een grote boedha met 4 hoofden en enkele olifanten. Ik denk dat je in de zomer een heel mooi zicht hebt daar over heel de natuur en al de bergen, maar nu was het nogal mistig. Maar met de sneeuw had het ook wel iets. Nadien terug naar beneden en hebben we een wandeling ondernomen door een puur stukje natuur. Je zou zo niet zeggen dat China één van de bevuilste lander ter wereld is. Het rook er erg fris, je zag super grote watervallen en enkele rare vogels. Onze tocht ging normaal eindigen met een wandeling door het apenland, maar door te weinig tijd, hebben we dat niet meer kunnen doen. Aan de ene kant; spijtig, want denk dat het wel fijn is de apen zo dicht bij te zien, aan de andere kant misschien maar goed, want ze staan ervoor bekend eten te stelen en je camera af te pakken... dus als je niet goed oplet...Maar goed, ik was nu dus zeker dat ik nog alles ging hebben. Het was een mooie tocht, waarvan mijn kuiten het gevoeld hebben... alleen maar klimmen met af en toe een stukje kabellift. Dit stuk natuur wou ik toch nog zien in China. Eenmaal terug, belde ik om mijn vluchten te herbevestigen voor India, maar jammer genoeg hoorde ik dat er 1 vlucht geanulleerd was... Dat was dus minder. Ze wilde me naar een andere stad sturen...Hmm, airstop dus gecontacteerd en uiteindelijk hebben ze voor mij een oplossing kunnen vinden. Alleen wou dat zeggen dat ik nu 4 keer in 2 dagen tijd moest opstijgen en dalen...amai mijn oortjes. Van Peking met een overstop in Bangkok, dan naar Srilanka, colombo en dan naar Chennai en uiteindelijk Coimbatore waar ik nu zit.
De laatste dag China was nog fijn. Afscheid genomen... De tijd is ontzettend vlug gegaan en heb nog lang niet alles gezien...Te groot is het! Ik zou nog Yunnan willen zien, Hong kong, misschien wel een stukje van Tibet. Ja, china is goed om nog eens te doen...
Goed, uiteindelijk richting India... een vermoeiende trip. In de vlieger voor ik aan kwam, merkte ik dat ze me weer een andere vlucht hadden gegeven dan op mijn papier stond. Aan de balie gaan chekken...Uiteindelijk kon ik kiezen welke vlucht. Ik dacht dat ik een hele nacht en een hele ochtend op de luchthaven moest blijven, maar mits al de problemen, hebben ze mij in Colombo naar een hotel gebracht. Daar goed geslapen dus! En een aangename verassing, toen ik er mijn gordijn open deed, zag ik palmbomen, strand en zee! Ik had er een stevig ontbijt aan het strand en waar de eekhoorntjes bijna met je mee kwamen eten. Ik had nog even de tijd voor ik de vlieger weer op moest en heb dus een strandwandeling kunnen maken en was aan de babbel geraakt met een strandverkoper. Vriendelijke mensen allemaal. Ze vroegen me wat ik van Srilanka vond, maar mits ik een nacht en een ochtend daar was en er slechts een glimp van kon zien...is dat moeilijk te zeggen. Ik kon ook niet ver lopen, want moest op tijd terug zijn. Maar, van wat ik heb gezien, lijkt het me een mooi land. Goed om ook eens te bezoeken... en natuurlijk was het er warm! Enkele regendruppeltjes, maar verder snik heet. Uiteindelijk aangekomen bij de vriendin van mijn zus, Leentje. Haar kindjes; Jente, Bram en Govert, waren blij me te zien... Ze zitten zo tussen de indiers, dat ze het fijn vinden een blanke te zien. Ik zit hier in een dorpje dat s avonds door een poort wordt afgesloten en waar er nachtwakers de wacht houden. We zitten hier midden tussen de indiers. Ik zelf logeer samen met de ouders van leentje niet ver van hun huis. Het is er proper en verzorgd. Ik mag niet klagen! Het is werkelijk een luxe, want nog maar een straat verder, kom je al in een sloppewijk. De eerste dag daar eens een wandeling gaan maken. Jawel, nog maar de eerste dag en je ziet al vanalles en nog wat dat ongeloofelijk is. Maar moet zeggen, door al de verhalen die ik over india al gehoord had, klopt mijn beeld wel. Je ziet de koeien en de geiten op straat los lopen, schramele straathonden die tussen al het vuil iets eetsbaars zoeken. Als je binnen in de huisjes ziet, zie je niet veel staan. Een versleten bed en nog wat oude kookpotten. De vloeren, gestampte aarde of iets betonachtig. De vrouwen koken op een oude kookpot op straat en wassen hun kleren op de stenen. Ze hangen ook op de straat te drogen...en dat met al dat verkeer en stof. De mensen kwamen allemaal naar buiten om ons te bezien, ze hadden waarschijnlijk nog nooit een blanke gezien. Je kan je hier zelf niet in het verkeer wagen, dat is te gevaarlijk. Er is hier een chauffeur die ons overal naar toe brengt. Ze zijn zeer beleefd en zeggen altijd miss of madam. Ze stellen zich onderdanig op, iets wat wij niet gewoon zijn, maar je moet ze ook alles voor je laten doen. Ze zijn vaak al blij dat ze werk hebben. Het kasten systeem is erg merkbaar. Je ziet het al aan de kleren. Meisjes in een indisch tenu. Jongens zien er meer westers uit. Meisjes niet, ouders laten dat niet toe omwille van zelfbescherming. Een indisch meisje in westerse kledij is blijkbaar een uitdaging voor de jongens... Ze hebben hier een heel andere manier van denken, dat is al snel duidelijk. De meeste berusten in hun lot naar het schijnt, zodus, als je in de laagste kaste zit, dan klim je gewoon niet hogerop... Gek is dat voor ons. Iets verderop liggen de werkershuisjes voor de bouwvakkers. Een strooien optreksel met golfplaten daken. De moesons zijn hier net geweest...Raad maar eens hoe het eruit ziet en in welke omstandigheden ze hier moeten leven... Het enigste wat ze krijgen van de regering is gratis tv... Ze zouden hen beter eens een goed huis geven! Maar de regering profiteert liever... Ik ben vandaag mee naar de school geweest van Leentje haar kindjes. Het is ver weg. Volgende week start ik daar een projectje met hun. Ik krijg 7 klasjes boemvol kinderen voor me...Dat had ik nu niet verwacht, maar goed, ze gaan me erbij helpen. Bedoeling is iets rond dieren te doen en een soort van jungle te maken, met materialen die de kindjes hier niet zo kennen om iets nieuws te leren...Hmm, ik hoop maar dat ze de juiste materialen vinden... Verder is het hier warm, te voor mij, mits uit het koudere China te komen. T is hier ook donker... normaal gezien schijnt er hier nu volop de zon, maar met de opwarming van de aarde en na de tsunami, zijn de weersomstandigheden hier ook raar gaan doen. Enfin, ben al blij dat het lekker warm is, al kan het van die laffe vermoeiende warmte zijn... Gisteren even een plons in het zwembad in buitenlucht si, een frisse afkoeling. Ik heb gehoord dat het in Belgie sneeuwt... Dat kan ik mij hier niet voorstellen... haha. En ook zie ik niets sinterklaasachtigs of kerstmis achtige dingen verschijnen... maar dat vind ik niet erg. Ik geniet hier van de nieuwe cultuur die op me af komt... Wat ze zeggen, is wel waar, india is een intensief land... met ontzettende mooie kleuren... dat wel! De cultuurshok, valt tot hier toe nogal mee, mits ik wel een beeld in gedachte had. Maar, het kan nog erger naar het schijnt ook, wat armoede betreft. Sommige hebben in India al doden op straat zien liggen. Die laten ze ook liggen, vanuit hun geloof raken ze die niet aan...Ik denk dat je hier vanalles kan verwachten... In het wilde gras kan je maar beter niet lopen, schorpioenen of slangen, zitten er verborgen. Maar geen nood, het gebeurt toch niet gauw dat iemand een beet krijgt...Voor de meeste die in India hebben rondgetrokken, zal dit hele verhaal misschien wel bekend in de oren klinken wie weet...
Wat je hier ook hebt, is lekkere verse cocosnoten en ananas en papayafruitsap dat ik elke morgend krijg. Dat laatste zou goed zijn voor de darmen en de ogen... Goed om te weten! Nu ik eet bij een belgisch gezin, dus zoveel last van de darmen heb ik nog niet gehad...haha!
Ik moet hier vele groetjes doen van Govert, Jente, Bram, Leentje, Geert en de ouders van Leentje, vooral aan de familie Sel Vermeulen hé!!! Ze vroegen hoe het met jullie was, maar ik wist het ook niet zo goed...al een tijdje niet veel gehoord.
Trouwens, lieve vriendinnetjes en vriendjes, ik hoor echt niet veel van jullie, bijna niets en het is altijd fijn toch een berichtje te ontvangen, dat doet deugd... En ik doe of probeer dat toch, mijn best om iets te laten horen van me!!! Ik moet gaan nu, Daag en tot de volgende...Annemie
vrijdag 14 november 2008
Laatste week vrijwilligerswerk
Hallo allemaal,
WEl mijn laatste dag in de school daar. Het was een fijne week. Dinsdag hebben we geprobeerd met hen een performance te maken op het liedje do re mi van the sound of music.
Het was in het begin wel moeilijk, want ik spreek geen chinees en de leraar sprak geen engels. Het meisje dat er engels en chinees kon, was er juist deze week niet. Maar, gelukkig was Lucy er, een medevrijwilligsters uit engeland, die een klein beetje chinees kon. Uiteindelijk hebben we wel iets kunnen doen... ook met body language kan je wel wat uitgelegd krijgen...We hebben hen heel simpele bewegingen geleerd. Het is vrij moeilijk voor hen bewegingen te leren en te onthouden, maar met een beetjes oefenen... Soms maken ze er iets anders van, maar het trekt er dan wel op, dus dan laat je ze gewoon doen. Verder in hun vrije tijd, die ze meer hebben dan dat ze moeten werken of lessen krijgen, spelen we spelletjes met hen, batminton en proberen we circus dingen uit. Niet altijd gemakkelijk... Ik ben woensdag nog naar een acrobaten show gaan kijken, dat is dan echt wel enorm wat die kunnen, als je weet dat wij daar een halve dag proberen te oefenen om toch maar iets te kunnen van al die dingen...haha...
De school is half binnen, half buiten, hmm, de deuren staan hier bijna altijd open. Het is dus koud...Heb geen idee hoe koud, maar misschien zoiets als in Belgie? Wel zonder regen en eigenlijk misschien nog iets beters, want ik hoef niet altijd handschoenen te dragen.
Vandaag hebben ze voor mij een afscheidsliedje gezongen en me een vroege zelfgemaakte kerstkaart bezorgd...lief van hen. Ik ga hen nog missen.
China is boeiend, inderdaad zeker om het leven te zien van de gewone mens. Er gebeuren hier zeker goeie dingen , dan wat je soms op tv te zien krijgt of te horen. Niet alles moet je ook geloven van de tv naar het schijnt...Er moet nog wel wat gebeuren, dat wel. (zeker voor de gehandicapten)
Verder is het een heel veilig land eigenlijk en het zijn vriendelijke mensen. Ze controleren wel altijd en overal je rugzak enzo, vooral in de metro en dat is misschien net iets te veel...Maar, ik heb tot hier toe nog geen enkel probleem met hen gehad, integendeel. Sommige taxi chauffeurs willen je misschien niet meenemen omdat ze niet begrijpen naar waar je wil, maar dat is alles...
Morgen ga ik naar chengdu...
Wat fotootjes van de voorstelling, het was op goed geluk, dus het zijn misschien niet de beste, maar ik moet hier echt gokken, want ik kan ze niet op voorhand openen, mist ik geen chinees versta...
Groetjes
Voluntary work
Hey Everyone,
Well, i changed the voluntaryprogram, because in the school where we had to work, there was not so many things to do and it was a bit boring. So finally i went to another school with disabeld people from 14 till 60 years older. Their level was higher and there it was a really nice place. There was another nice voluntary worker, Lucy from england with me. There were as well more possibilities to do with them.I spent there the whole week now. In this place people come for doing drawing, have some music classes and have dance and movements lessons. Often we played in there free time (and thats more than they have lessons), games with them and circus acting... It was verry funny. As well they have a show for tourist who come to take a look at this place. They like to show about there school and about chinese culture. They do with the toerist as well a chinese calligraphy workshop. I made Together with Lucy and their teacher some little dance performance on the song do re mi from the sound of music. It was a bit difficult to explain in the beginning, because of the language... i dont speek chinese and they could nt speek english...but finally with bodylanguage and because lucy could speek some chinees, it was fine and nice. For this people is verry difficult to learn new movements,so we show them some simpel movements...hope they will remember it...lucky there is still the teacher! I think they will...
Even i can not understand this people, they come to talk with u, or doing some funny things. As well, they like to play this circus things and batminton, so lucky for this you dont need the language. i saw some acrobatic show this week. Well, it was imasing what they could do. WEll, if we tryed there in this school some diabolo or something, we still have a lot to learn!!
Tomorrow i go to Chengdu, see another place in china before i leave to india. They say its nice there. U can see the pandabeers, the mountains...so i will see. China is a verry save country to travel and people are nice and even without speeking the language, they always try to help you. So thats nice.
As you can see, some pictures of the performance...Bye!
maandag 10 november 2008
Vrijwilligerswerk 2
Hallo,
Ik ben uiteindelijk gestopt met het werk in die ene school, maar ze hebben me een nieuw project voorgesteld. Ik ben vrijdag naar de nieuwe school gaan zien en het zag er best ok uit en dat is het nu ook. Het zijn mensen met een handicap van 14 tot 60 jaar. Er hangt een leuke sfeer, er is een ruimte voor te schilderen, een ruimte om kaartjes te maken en een ruimte om te dansen. Ze ontvangen hier bijna elke dag toeristen, die vermaakt worden door een performance die de gehandicapten geven en dan door enkele workshops als calligrafie in t chinees natuurlijk en kaartjes maken en ook tussen de tijd door batmintonnen met de voeten en circusdingen uittesten in een park...Dat is dus heel wat anders dan die andere school en het is veel leuker. Ze laten maar al te graag zien aan de toeristen wie ze zijn en wat ze doen en zijn daar trots op. Dat mag ook wel! Morgen ga ik hen helpen een nieuwe performance te maken...haha...dat wordt nog lachen, denk ik. Ze vinden het wel moeilijk om iets nieuws te proberen, maar hun performance die ze nu hebben, is ook wel grappig, dus ik denk dat het wel zal lukken met wat geduld. Vanmiddag hebben we ook dumplings gemaakt, dat is een chineese specialiteit en nadien natuurlijk lekker opgegeten. De mensen zijn hier echt lief. Ook al verstaan we ze niet, ze komen toch een praatje met je maken. Zodus, ik blijf hier nog een week en dan zaterdag vlieg ik naar de provincie Sichuan en ga al zeker naar Chengdu. Daar kan je de pandaberen gaan bezoeken.
Jaja jeroen, hier heb je nooit een plaatsje in de metro... alleen als je geluk hebt. Ze laten je soms ook niet eens uitstappen...maar goed, ik hou ze wel tegen...haha...Gelukkig dat ik niet meer naar die andere school moet, want die was ook nog eens ver weg, ik was een uur en 3 kwartier onderweg, dit zonder zitplaats...Nu ben ik ietsje langer dan een uur onderweg. Jammer dat ze me er niet eerder naar toe hebben gestuurd...maar ja.
Haja, ik kan vanaf februari of maart of zoiets weer een vrijwilligers project doen in Italie, dit voor een half jaar!!! Dus ben waarschijnlijk niet zo lang thuis...bij deze zijn jullie allen gewaarschuwd en ben ik er weer mee weg!! En mits ik maar al te graag naar italie terug wil gaan...
Dandan wil anders wel dat ik hier blijf, China is wel fijn, maar ik denk niet dat ik hier zou kunnen wonen...
Ik probeer mijn best te doen om wat te schrijven en ik heb al enkele berichtjes gehad van enkelen, waarvoor dank, maar hoe is het met jullie allemaal verder ginder??? Ik ben ook benieuwd hoor! Dus ik hoor jullie graag...Groetjes, Annemie
Ik ben uiteindelijk gestopt met het werk in die ene school, maar ze hebben me een nieuw project voorgesteld. Ik ben vrijdag naar de nieuwe school gaan zien en het zag er best ok uit en dat is het nu ook. Het zijn mensen met een handicap van 14 tot 60 jaar. Er hangt een leuke sfeer, er is een ruimte voor te schilderen, een ruimte om kaartjes te maken en een ruimte om te dansen. Ze ontvangen hier bijna elke dag toeristen, die vermaakt worden door een performance die de gehandicapten geven en dan door enkele workshops als calligrafie in t chinees natuurlijk en kaartjes maken en ook tussen de tijd door batmintonnen met de voeten en circusdingen uittesten in een park...Dat is dus heel wat anders dan die andere school en het is veel leuker. Ze laten maar al te graag zien aan de toeristen wie ze zijn en wat ze doen en zijn daar trots op. Dat mag ook wel! Morgen ga ik hen helpen een nieuwe performance te maken...haha...dat wordt nog lachen, denk ik. Ze vinden het wel moeilijk om iets nieuws te proberen, maar hun performance die ze nu hebben, is ook wel grappig, dus ik denk dat het wel zal lukken met wat geduld. Vanmiddag hebben we ook dumplings gemaakt, dat is een chineese specialiteit en nadien natuurlijk lekker opgegeten. De mensen zijn hier echt lief. Ook al verstaan we ze niet, ze komen toch een praatje met je maken. Zodus, ik blijf hier nog een week en dan zaterdag vlieg ik naar de provincie Sichuan en ga al zeker naar Chengdu. Daar kan je de pandaberen gaan bezoeken.
Jaja jeroen, hier heb je nooit een plaatsje in de metro... alleen als je geluk hebt. Ze laten je soms ook niet eens uitstappen...maar goed, ik hou ze wel tegen...haha...Gelukkig dat ik niet meer naar die andere school moet, want die was ook nog eens ver weg, ik was een uur en 3 kwartier onderweg, dit zonder zitplaats...Nu ben ik ietsje langer dan een uur onderweg. Jammer dat ze me er niet eerder naar toe hebben gestuurd...maar ja.
Haja, ik kan vanaf februari of maart of zoiets weer een vrijwilligers project doen in Italie, dit voor een half jaar!!! Dus ben waarschijnlijk niet zo lang thuis...bij deze zijn jullie allen gewaarschuwd en ben ik er weer mee weg!! En mits ik maar al te graag naar italie terug wil gaan...
Dandan wil anders wel dat ik hier blijf, China is wel fijn, maar ik denk niet dat ik hier zou kunnen wonen...
Ik probeer mijn best te doen om wat te schrijven en ik heb al enkele berichtjes gehad van enkelen, waarvoor dank, maar hoe is het met jullie allemaal verder ginder??? Ik ben ook benieuwd hoor! Dus ik hoor jullie graag...Groetjes, Annemie
dinsdag 4 november 2008
Vrijwilligerswerk
Hallo,
Wel,we zijn al weer bijna een week verder. Ondertussen doe ik nog steeds het vrijwilligerswerk daar. Ik heb vorige week eens gevraagd of ik niet meer kon doen. Uiteindelijk is er 1 jongen die wat meer kan en waarmee ik wat meer heb gewerkt, maar toch, hij kan ook niet veel en zijn concentratie is niet hoog, dus een half uur is veel...Hij knipt graag, dat is al. Hem echt verder brengen, dat gaat ook niet als je tussen al de anderen zit, die maar al te graag je verstoren en alles wat je vast hebt, willen afpakken of verscheuren. Een andere plaats is er ook niet. Verder is er maar weinig materiaal. Geen verf of niks om iets te doen. Ik heb dan maar zelf wat kleurtjes gekocht. Dat is dan toch al iets. t Is triestig, dat ze niet meer hebben. zelfs geen speelgoed ofzo. Ook al zijn ze 15 16 jaar, iets om handen hebben zou beter zijn. Verder is er dus niet veel te doen, want we zijn wel met 3 a 4 vrijwilligers voor 6 personen... Verder slapen die jong volwassenen ook zo n uur of 2 tijdens de middag, dus is het eerder wat babysitten dat we doen. Het niets doen is dus niks voor mij, maar ik wou het toch even een kans geven. Naar sichuan, (de buurt van de aardbeving, waar ze nu soms nog hulp kunnen gebruiken), gaan voor daar vrijwilligerswerk te doen, daar is het misschien nu wat laat voor om te zoeken en er nog iets te starten.
Nu, op zich is het wel interessant om ze te observeren en te zien hoe het daar gaat, waar ik nu ben, maar toch, veel kan ik er niet meer doen. Er is er ene die zich steeds wil verstoppen en zijn armen inwikkeld, een andere gooit graag snippers op de grond en nog een andere raapt ze graag weer op. Een andere gooit steeds water op de grond, een ander meisje zingt altijd. Mij lijkt het soms dat ze daar mits maar een kleine ruimte en geen materiaal, zich soms wat vervelen. Maar ondanks dat, zitten ze elks in hun eigen wereld en lijken ze precies gelukkig.
Ik denk voor mij, dat ze me niet naar het juiste project hebben gestuurd. Ze hangen ook zo vast aan hun systeem.Maar goed, ik denk dat ik dan maar wat vroeger ga stoppen en nog wat van China ga zien voor ik vertrek naar india. Ofwel ga ik naar het zuiden ofwel toch naar sichuan, gewoon omdat het er blijkbaar ook heel mooi is. Ik weet het nog niet, het hangt er wat vanaf (prijzen enzo), t is hier ook zo groot en dus veel te zien!
Verder ben ik vorig weekend eens naar een halloween party gegaan...Iedereen moest verkleed, nee, niet met engelenvleugeltjes en een bloemenkransje deze keer...haha, maar nu met roze konijnenoortjes....hmm, maar t was toch eens fijn om hier uit te gaan.
Verder heb ik hier wat kunstmuseums bezocht... die zijn er hier met hopen. Ik heb toch een aantal goeie dingen gezien.
Voila, dat was het een beetje voor deze week in het kort, er is eigenlijk veel meer te vertellen, maar alles gaat gewoon niet.... dus tot de volgende!
ps stijn, heb voor jou speciaal bij Xian wat fotokes van het leger gezet si!
Annemie
Wel,we zijn al weer bijna een week verder. Ondertussen doe ik nog steeds het vrijwilligerswerk daar. Ik heb vorige week eens gevraagd of ik niet meer kon doen. Uiteindelijk is er 1 jongen die wat meer kan en waarmee ik wat meer heb gewerkt, maar toch, hij kan ook niet veel en zijn concentratie is niet hoog, dus een half uur is veel...Hij knipt graag, dat is al. Hem echt verder brengen, dat gaat ook niet als je tussen al de anderen zit, die maar al te graag je verstoren en alles wat je vast hebt, willen afpakken of verscheuren. Een andere plaats is er ook niet. Verder is er maar weinig materiaal. Geen verf of niks om iets te doen. Ik heb dan maar zelf wat kleurtjes gekocht. Dat is dan toch al iets. t Is triestig, dat ze niet meer hebben. zelfs geen speelgoed ofzo. Ook al zijn ze 15 16 jaar, iets om handen hebben zou beter zijn. Verder is er dus niet veel te doen, want we zijn wel met 3 a 4 vrijwilligers voor 6 personen... Verder slapen die jong volwassenen ook zo n uur of 2 tijdens de middag, dus is het eerder wat babysitten dat we doen. Het niets doen is dus niks voor mij, maar ik wou het toch even een kans geven. Naar sichuan, (de buurt van de aardbeving, waar ze nu soms nog hulp kunnen gebruiken), gaan voor daar vrijwilligerswerk te doen, daar is het misschien nu wat laat voor om te zoeken en er nog iets te starten.
Nu, op zich is het wel interessant om ze te observeren en te zien hoe het daar gaat, waar ik nu ben, maar toch, veel kan ik er niet meer doen. Er is er ene die zich steeds wil verstoppen en zijn armen inwikkeld, een andere gooit graag snippers op de grond en nog een andere raapt ze graag weer op. Een andere gooit steeds water op de grond, een ander meisje zingt altijd. Mij lijkt het soms dat ze daar mits maar een kleine ruimte en geen materiaal, zich soms wat vervelen. Maar ondanks dat, zitten ze elks in hun eigen wereld en lijken ze precies gelukkig.
Ik denk voor mij, dat ze me niet naar het juiste project hebben gestuurd. Ze hangen ook zo vast aan hun systeem.Maar goed, ik denk dat ik dan maar wat vroeger ga stoppen en nog wat van China ga zien voor ik vertrek naar india. Ofwel ga ik naar het zuiden ofwel toch naar sichuan, gewoon omdat het er blijkbaar ook heel mooi is. Ik weet het nog niet, het hangt er wat vanaf (prijzen enzo), t is hier ook zo groot en dus veel te zien!
Verder ben ik vorig weekend eens naar een halloween party gegaan...Iedereen moest verkleed, nee, niet met engelenvleugeltjes en een bloemenkransje deze keer...haha, maar nu met roze konijnenoortjes....hmm, maar t was toch eens fijn om hier uit te gaan.
Verder heb ik hier wat kunstmuseums bezocht... die zijn er hier met hopen. Ik heb toch een aantal goeie dingen gezien.
Voila, dat was het een beetje voor deze week in het kort, er is eigenlijk veel meer te vertellen, maar alles gaat gewoon niet.... dus tot de volgende!
ps stijn, heb voor jou speciaal bij Xian wat fotokes van het leger gezet si!
Annemie
zaterdag 1 november 2008
Trip
Hi,
Sorry, i have not always the possibility to write or going on the internet, so you have to be patient. Now i found some more place near, so hope i can write more often...
Well, I went to Xian and saw the terracotta army, what is impressif. specially when u know an emperor did it only because of he was boring. I saw some tempels and the old streets.The tempels sometimes they are a bit kitsch, but further is nice to see. the old streets are quit funny. Everybody is living and cooking on the street and there is as well a lot of traffice there.Full of taxi s and people. So a lots of smells there.Is funny to see this old neberhouds.
On my trip i always find some nice people and sometimes i do a lot of things together with them. After Xian i went to Pingyou. It was verry cold there. Only 5. Brr specialy after hangzou where it was so warm...hmm. But, it was a really nice city. Verry old. A lot of shops next to eachother. We walked on the city wall and eat some nice local food. I am improving to eat with the sticks!
So, last weekend i finally arrived back in beijing and started on monday the voluntary service in a school with autistic kids. Well, it was a bit boring there, but i try to do something more now and try to paint and make something with one of the kids. In fact I thought this kids would be better and have a higher level,but it wasn t, so i was a bit disapointed. But i will try to make the best of it. Well, they dont have the possibilities like we have in europe, so, they have to do it with what they have.There are not much materials as well. Anyway, it is interessting to see how they deal with disabeld and autistic people here, but still there is a lot to do. Friday evening celebrate hallowain. We went crazy dressed up to some party.Yesterday i visited the art expositions. There are so many. Now i will go to the tempel of heaven. They told me is nice.
So, bye!
Abonneren op:
Posts (Atom)
