Happy newyear

Hi everyone,

Sorry it s a long time i didnt write in english and i still didnt found the time... I was travelling a bit and than i got sick for a couple of days...some foodpoising... But now i am better again. I am sitting in goa now, a funny place where there are many hippies. We have the beach here and warm waither. But for the newyear, we will take it easy and celebrate it small i think. We will see. Well, i have to go again in fact, i hope to found some other time, but i will sent to all of you already a happy newyear!!!!! Warm greetings of india, Annemie

Goa

Hallo allemaal,

Weer even geleden, maar ik heb 3 dagen bijna rond getrokken om tot de plek te komen waar ik nu ben en een dag later ben ik hier ferm ziek geworden voor een paar dagen. Dat overkomt iedereen hier, dus er valt niet aan te ontsnappen. Voedselvergiftiging...Dus een hele nacht overgegeven enz....Maar we zijn er door nu.
Ik heb muriel gevonden hier die hier samen met een toffe australische familie is. De busrit naar hier was de moeite, ze stoppen bijna niet onderweg, met gevolg dat je verschrikkelijk zit te wringen...en het gelukkig net op tijd haalt, mochten ze is stoppen... ik was er al voor gewaarschuwd. Verder zo n busrit, af en toe sprong je bijna met je kop tegen het plafond van de bus...zo erg is dat hier...maar goed, ik heb het overleefd. Op kerstmisdag was ik dan hier. s avonds ergens gaan eten en we hebben kerstmisbubbels gemaakt en aan elke tafel uitgedeeld. Jawel, ik kan het hier nog altijd niet geloven dat het kerstmis was en dat het vanavond nieuwjaar is. Dat is echt raar. Je ziet wel enkele sterren opgehangen, en hier en daar enkele stalletjes, maar mits het er hier verder warm is en aan t strand en de zee zitten, valt het niet zo op. Ik zit hier op een plek waar veel hippies zitten. De eerste dag heb ik ook op een dak van een huis geslapen tussen een hele bende. Dat was best grappig, maar nu deel ik een huisje bij een familie met mijn nicht. Het is hier allemaal primitief en verschrikkelijk vuil...maar dat is india. De toilet is verder buiten, ik moet eerste enkele biggen passeren voor ik naar t toilet kan en er is geen douche. Alleen een kraantje en een emmer met een kom erin. Maar het lukt en we hebben een slaapplek...alles zit hier boemeste vol. Na het ziek zijn ben ik dan eindelijk eens even aan het strand kunnen liggen.... das altijd wel is fijn. Verder is hier ook een donkere kant in deze stad....er is hier veel onrecht en er zit een onschuldige in de gevangenis waarvoor we vandaag allemaal naar de rechtbank gaan om hem te steunen. De politie is hier echt corrupt...Ik vertel het hele verhaal liever niet, want dat is echt te erg en te triestig..We hopen dat het goed komt, maar wij voelen alleen maar onmacht. Jawel ons sociale systeem en rechtsysteem in belgie, is dan toch stukke beter... Hier in india kan precies alles, je kan dat soms echt niet begrijpen...
Maar buiten dit en na het ziek zijn, gaat nu alles goed met me. Wat we vanavond gaan doen, dat weten we zelfs nog niet. Wegens de aanslagen in mumbai, zijn ze overal op hun hoede en mogen er geen partys doorgaan. Hier en daar zal er toch wat gefeest worden, dat wel, maar we zullen dat straks wel zien of de avond zelf wat we gaan doen. Zo heel bijzonder zal het misschien toch niet zijn... Werkelijk, ik heb hier niet echt een feestgevoel of het gevoel dat het nieuwjaar is. T lijkt wel juli of augustus voor mij....t is hier dan ook zo warm...
Mensen, ik heb ineens wel 40 mailkes ofzo ontvangen...sorry, ik ga die waarschijnlijk niet allemaal persoonlijk kunnen antwoorden...
Geert en dorien, alvast bedankt voor al de info, die zal ik zeker nog kunnen gebruiken.
Ik wens jullie allen een heel aangename nieuwjaarsnacht en een gelukkige nieuwjaar!!!!!!!
Snikhete Groetjes vanuit india, Annemie

Richting zee en strand

Hoi allemaal,

Wel, Jeroen, de 24ste zit ik dus niet op het vliegtuig naar huis, maar zal, als alles goed verloopt, want in india weet je nooit, op een nachtbus zitten richting goa. Ik vertrek morgen met de trein naar bangalore, blijf daar een nacht en dan ga ik dus naar goa. Daar zal ik muriel ontmoeten (onze achternicht) en dan ga ik met haar en nog een autstralische familie nieuwjaar vieren, waarschijnlijk op het strand onder de palmbomen of zoiets, want goa ligt aan de kust. Ik blijf er misschien enkele dagen of een week ofzo en dan ga ik zelf wat rondtrekken, hampi, bangalore en weet ik wat en dan terug richting coimbatore. Wel, het was moeilijk om aan een ticket te geraken, maar na laaaaang zoeken, is het toch nog gelukt. Met de feestdagen is het hier volle bak en hebben de treinen wachtlijsten van 100 tot 150 personen, die allemaal op vakantie willen, dus het was nipt voor mij, maar toch nog gelukt. Wel, ik ben hier naar een treinstation gegaan eerst, maar dat heeft 2 uren geduurd, zonder resultaat. Dat doe ik dus nooit meer. Ze sturen je van het kastje naar de muur en je moet dan ook nog eens ontzettend lang wachten in de rij. Als je dan eenmaal aan het loket bent, dan heb je maar een paar minuten de tijd en vaak sturen ze je dan ook nog eens naar een andere plaats. Je moet dus goed opletten met de indiers... Uiteindelijk ben ik weggegaan en nu weet ik tenminste dat je best alles via een reisbureau boekt. Betaal je mss iets meer, maar dan weet je zeker dat het in orde is...

Verder heb ik hier een fiets gekocht, een soort mountenbike (hier kost zoiets maar 34 euro) en tour ik dus volle bak rond tussen het hectische verkeer. Maar het went het links rijden. Je wordt ondertussen wel wat vergast en vuil, maar goed, ik kan er mee weg. Je moet ook honderd keren achter je kijken als je wil voorbijsteken en als je wil oversteken soms 5 minuten wachten, maar het is best te doen... Verder heb ik nu ook al eens in de bus gezeten en een riska, dit wel samen met een indische. Alleen durfde ik dat toch nog niet te doen, als je 5 man aan die bus ziet hangen en als je ziet dat ze nog opstappen en afstappen als ze al half doorrijden, nee mij niet gezien, geef me dan maar mijne fiets. Alhoewel dat die al platte band had...tja met al die bulten hier... gelukkig dat het al een mountenbike is...

Maar de bus, je moet blijkbaar gewoon weten welke dat je neemt en er zijn er iets veiligere bij ook precies. Ik ben hier al sinds 2 weken zowat mijne weg hier alleen aan het verkennen... soms toch handig als je wat indiers kent die je de weg wijzen tussen deze soep. Het duurt hier veel langer ook voor je iets gedaan krijgt... je leert hier echt op je strepen te staan en jawel, ik heb me ook al kwaad gemaakt... Het heeft 2 dagen geduurd of zelfs langer eer mijne telefoonnr in orde kwam. Ook hier stuurde ze me van het kastje naar de muur, of zelfs weg, bij die ene companie. Heb uiteindelijk mijn beklag gedaan, hellaas kreeg ik mijn geld wel niet terug, dat was te verwachten, maar heb hen gezegd dat het op niks trok en gezegd dat ik naar een andere companie ging. Zo gezegd zo gedaan, uiteindelijk was daar wel een lieve jongen die alles voor mij in orde heeft gebracht en mijn telefoon blijft nu werken... Dat was bij de vorige niet.

Verder heb ik hier een schermutseling gehad met de verhuurder van mijn kamer. Hij beschuldigde me ervan vanalles te hebben gebruikt van de keuken bij het koken. Het enigste wat ik had gebruikt was een super klein botervlootje en 2 kaasjes die we bij het ontbijt krijgen, maar waarvan ik zelfs nooit niet eet s morgens... + had ondertussen al boter gekocht. Zoiets kost hier maar 1 cent ofzo... Waar ze zich al niet kwaad om maken hier en nog eens de manier waarop, was echt stom... Enfin, ik heb uiteindelijk eens goed mijn gedacht gezegd. Ik word niet rap kwaad, maar als t erover is, dan krijgen ze het met mij ook te doen. Ge moet hier wel soms hier... De indiers maken het moeilijk waar het ook gemakkelijk kan...Maar ze of hij alvast tonen graag hun macht als ze een kaste hoger zitten. Uiteindelijk heeft hij toch zijn excuses aangeboden en kreeg ik een ontbijt gratis. Soms is dat moeilijk te begrijpen hun mentaliteit.

Wat ik zie en meemaak en hoor is veel te veel om te vertellen... maar t is echt ongeloofelijk hier. Soms een vermoeiend land. Maar ze zeggen vaak van india dat het een liefdes-haat relatie is...Wel, daar kan ik nu wel in komen. t is vermoeiend, maar aan de andere kant, heeft het iets en krijg je er niet genoeg van...

Ik heb eens open kunnen praten met enkele over de man- vrouw relatie hier. Dat is voor ons moeilijk te begrijpen al die gearrangeerde huwelijken hier enz... t was interessant, maar mij lijkt het niet gemakkelijk. Ik ben nu ondertussen verhuisd en woon bij een tante in van iemand. Het is goedkoper dan het guesthouse, dus een goede reden om te verhuizen. Wel iets minder ruimte...T was wel vreemd daar te zijn. Je hebt hier van alle godsdiensten en de meeste zijn heel fanatiek. Die vrouw is dus heel katholiek en kan er maar niet aan uit dat ik niet bid. Zij doet dat bijna bij alles wat ze doet... Enfin, t is wel een lieve vrouw, maar t zal wel even aanpassen zijn.

Gisteren ben ik hier mee met het koor gaan zingen, ik kreeg flash backs van vroeger terug toen ik kerstliedjes moest zingen in de kerk en voor trouwfeesten werd gevraagd... t was wel leuk, we zijn kerstliedjes gaan zingen in een hotel. Voor mijn projecten, dat zal na ik terug kom wat starten. Ik heb ondertussen nog enkele instellingen gezien en naar een weeshuis geweest...dat was ook de moeite. Ik heb mijn vlucht verzet op 18 feb. Want voor dat project in italie moet ik er eigenlijk al zijn de 20ste. Dat was nog een moeilijke beslissing, naar italie of nog langer hier blijven, ben er eigenlijk nog steeds niet uit, maar heb nu mijn vlucht verzet voor de 18de. Mocht het zijn dat ik het hier echt goed heb en het hier goed verloopt met het creatief zijn en als t niet te vermoeiend is, dan kan ik de vlucht nog eventueel verlengen en italie afblazen. Anders ga ik waarschijnlijk maar een dag of 3 thuis zijn en weer ribedebie zijn....

Ik wens jullie allen nog een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar... De foto s, die krijg ik hier nog geeneens recht en de laatste keer kreeg ik ze er weer niet op... dus ik vrees ervoor dat jullie niet veel foto s zullen zien, jammer want ik heb wel enkele sterke beelden tussen de 500 fotos...

Heb in feite nog meer te vertellen, maar ik ga nu, want ik moet nog het een en ander regelen.

Groetjes annemie

Foto s

hallo,

hier wat foto s, weer lukraak, want kan niet zien welke foto s het juist zijn....Het lukt ook niet altijd hier foto s op te zetten precies en sommige computers hebben virussen, dus vandaar dat je soms lang moet wachten voor enkele fotos...

Concert

Hallo,

Ik zit nog steeds in Coimbatore. Vorige week was het een drukke week hier. Ik had een creatief project lopen in de school waar Leentje haar kinderen naar toe gaan en dan ook nog moest ik een schilderij maken voor het project van de weduwen. Voor de week begon, de zondag, zijn we met zijn allen even gaan uitblazen en gaan zwemmen in de watervallen... Super mooi daar de natuur. In China had ik uiteindelijk geen apen meer kunnen zien van dichtbij, maar hier, apen bij de vleet, die gewoon een zak van een moterfiets opende en er eten uit stal. Jaja, het was ook het gebied van de olifanten, maar die zaten ver weg en je moet ook buiten dit park voor een bepaald uur, kwestie van niet verpletterd te worden... Het rook er zo fris...dat kun je van deze stad niet zeggen. Het is hier vrij vuil. Het verkeer is hier een wirwar, maar blijkbaar zit er een systeem in het toeteren waardoor ze mekaar verstaan. Ik word hier verschrikkelijk mottig in de auto... Slalommen, uitwijken voor auto s maar ook voor slapende honden op het midden van de weg en slechte wegen, zorgen voor geen goed gevoel. Een trukje, op een limoentje nijpen en dan snuiven...Dat helpt gelukkig. (dus Goedele, ge zijt gewaarschuwd als je komt) Verder, toch niet gespaard gebleven van maag en krampen, maar nog geen koorts gehad...ssst, allerlei virussen doen hier wel de ronde... Hier is soms de ene na de andere ziek...

Ik heb hier ook al vanachter op de motorfiets gezeten...daar word ik tenminste niet mottig van. Zelf mag je hier niet rijden... dat is ook gekkenwerk. Sinds eergisteren doe ik wel al dingen met de fiets...dat zorgt voor iets meer flexibiliteit, maar oversteken is hier soms moeilijk. Ook moet je hier links fietsen... Een hele ervaring hier, nog meer dan in china... en hopen dat je dan heelhuids thuiskomt, maar wie niet waagd...

Het creatieve project in de school, dat was wat zoeken en op zijn indisch denk ik. Dat wil zeggen, dat ze niet altijd doen wat je gevraagd hebt, of dat alles vele later komt...Ik had materiaal gevraagd om klaar te zetten en had ook gevraagd om kleine groepjes kinderen...Maandag moesten we nog lang wachten eer het materiaal er was en ook, kreeg ik ineens een groep van 50 kinderen... Dat was wat veel en dus werd het al gauw chaotisch... Ik kreeg dus ook niet alles gedaan...Heb s avonds nog eens verteld dat ik niet met zoveel kinderen kan werken... Uiteindelijk ben ik ook geen lerares he... De volgende dag, kreeg ik gelukkig een kleiner groepje, maar ze gingen klei prepareren voor me en dat hadden ze ook niet gedaan... Tja, ik heb uiteindelijk voorbeelden gemaakt en nu moeten ze het zelf maar verder uitzoeken... Ik heb hen alvast iets nieuws geleerd, maar helaas door de slechte organisatie, liep het toch niet zoals ik het verwacht had....

Het is soms moeilijk hier hun cultuur te begrijpen, maar t is boeiend.

Voor het concert voor de weduwen heb ik dus een schilderij gemaakt van een vrouw die ik in de sloppewijken heb gefotograffeerd. Haar blik ga ik niet zo gauw vergeten en t was eigenlijk een mooie vrouw. Het schilderij werd geveild voor het goede doel...Het is mijn eerste schilderij dat werd verkocht en dit wel voor 500 euro (ik denk dat ik hier meer schilderijen moet maken...) gekocht door een belg uiteraard, want indiers kunnen vaak zoveel niet geven. Al het geld gaat dus verder naar het goede doel. Het concert zelf, was wel goed. Een beetje te lang, vooral voor de kindjes, maar ik vond het een heel mooi initiatief. Leentje speelde cello, er was piano en er waren kindjes die muziek speelden en zongen. Ikzelf heb ondertussen een oogje in het zeil gehouden bij de kindjes tijdens het concert, die om de botten door de zenuwen naar het toilet moesten gaan en wie ik honderd keren moest zeggen stil te zijn ondertussen...Maar t was wel grappig...

Ik heb via Leentje nu heel lieve mensen leren kennen in de muziekschool. Ze hebben aan mij nu ook gevraagd of ik iets kunstzinnig wil doen met de kinderen hier. Er is blijkbaar vraag achter. Zodus ga ik een aantal workshops proberen te organiseren. Ook vroegen ze of ik geen dansworkshop kon geven...Dat lijkt me ook tof, maar kwestie van plek en vloeren, is het wel minder. Maar goed, ik moet nog zien, ik vind het wel een uitdaging en hoop dat het me lukt...want hier materiaal enzo vinden, is moeilijker dan bij ons...

Verder heb ik in de muziekschool een pianoleraar leren kennen, met een ongeloofelijke mooie stem en dus een enorm zangtalent heeft. Hij wil ook graag muziek therapeut worden. Hij is al wat op zichzelf bezig, maar hier in india kan je zoiets moeilijker studeren. Vanmiddag ga ik mee naar zijn sessie. Hij werkt ook met autistische kinderen. Hij heeft me nog naar een andere instelling gebracht met de vraag of ik daar ook niet iets kan doen, kwestie wat therapie betreft. Zodus, in coimbatore begint er wel vanalles te leven en ze hebben niet liever dat je hen helpt. Nu, ik heb al lang gezien dat een maand india te kort is, zeker nu dat ze me voor allerlei projecten vragen. Zodus, ik ga hier nog langer blijven, mijn visum loopt tot 17 maart, dus denk dat ik alvast tot dan ga blijven. Wat italie betreft, weet ik nog niet, want mocht ik een kans vinden hier nog langer te blijven, dan lijkt me dat echt wel super...Zodus ik blijf alvast wat langer hier en hoe het verder zal verlopen, dat zal de toekomst wel uitwijzen...

Mochten jullie graag het project van de weduwen of de muziekschool steunen voor het goede doel, laat me dat dan weten!!! Alle beetjes zijn welkom...

Ik moet gaan nu, heel veel groetjes, sorry de foto s komen later, soms lukt het precies niet om ze erop te krijgen...

Annemie