Concert

Hallo,

Ik zit nog steeds in Coimbatore. Vorige week was het een drukke week hier. Ik had een creatief project lopen in de school waar Leentje haar kinderen naar toe gaan en dan ook nog moest ik een schilderij maken voor het project van de weduwen. Voor de week begon, de zondag, zijn we met zijn allen even gaan uitblazen en gaan zwemmen in de watervallen... Super mooi daar de natuur. In China had ik uiteindelijk geen apen meer kunnen zien van dichtbij, maar hier, apen bij de vleet, die gewoon een zak van een moterfiets opende en er eten uit stal. Jaja, het was ook het gebied van de olifanten, maar die zaten ver weg en je moet ook buiten dit park voor een bepaald uur, kwestie van niet verpletterd te worden... Het rook er zo fris...dat kun je van deze stad niet zeggen. Het is hier vrij vuil. Het verkeer is hier een wirwar, maar blijkbaar zit er een systeem in het toeteren waardoor ze mekaar verstaan. Ik word hier verschrikkelijk mottig in de auto... Slalommen, uitwijken voor auto s maar ook voor slapende honden op het midden van de weg en slechte wegen, zorgen voor geen goed gevoel. Een trukje, op een limoentje nijpen en dan snuiven...Dat helpt gelukkig. (dus Goedele, ge zijt gewaarschuwd als je komt) Verder, toch niet gespaard gebleven van maag en krampen, maar nog geen koorts gehad...ssst, allerlei virussen doen hier wel de ronde... Hier is soms de ene na de andere ziek...

Ik heb hier ook al vanachter op de motorfiets gezeten...daar word ik tenminste niet mottig van. Zelf mag je hier niet rijden... dat is ook gekkenwerk. Sinds eergisteren doe ik wel al dingen met de fiets...dat zorgt voor iets meer flexibiliteit, maar oversteken is hier soms moeilijk. Ook moet je hier links fietsen... Een hele ervaring hier, nog meer dan in china... en hopen dat je dan heelhuids thuiskomt, maar wie niet waagd...

Het creatieve project in de school, dat was wat zoeken en op zijn indisch denk ik. Dat wil zeggen, dat ze niet altijd doen wat je gevraagd hebt, of dat alles vele later komt...Ik had materiaal gevraagd om klaar te zetten en had ook gevraagd om kleine groepjes kinderen...Maandag moesten we nog lang wachten eer het materiaal er was en ook, kreeg ik ineens een groep van 50 kinderen... Dat was wat veel en dus werd het al gauw chaotisch... Ik kreeg dus ook niet alles gedaan...Heb s avonds nog eens verteld dat ik niet met zoveel kinderen kan werken... Uiteindelijk ben ik ook geen lerares he... De volgende dag, kreeg ik gelukkig een kleiner groepje, maar ze gingen klei prepareren voor me en dat hadden ze ook niet gedaan... Tja, ik heb uiteindelijk voorbeelden gemaakt en nu moeten ze het zelf maar verder uitzoeken... Ik heb hen alvast iets nieuws geleerd, maar helaas door de slechte organisatie, liep het toch niet zoals ik het verwacht had....

Het is soms moeilijk hier hun cultuur te begrijpen, maar t is boeiend.

Voor het concert voor de weduwen heb ik dus een schilderij gemaakt van een vrouw die ik in de sloppewijken heb gefotograffeerd. Haar blik ga ik niet zo gauw vergeten en t was eigenlijk een mooie vrouw. Het schilderij werd geveild voor het goede doel...Het is mijn eerste schilderij dat werd verkocht en dit wel voor 500 euro (ik denk dat ik hier meer schilderijen moet maken...) gekocht door een belg uiteraard, want indiers kunnen vaak zoveel niet geven. Al het geld gaat dus verder naar het goede doel. Het concert zelf, was wel goed. Een beetje te lang, vooral voor de kindjes, maar ik vond het een heel mooi initiatief. Leentje speelde cello, er was piano en er waren kindjes die muziek speelden en zongen. Ikzelf heb ondertussen een oogje in het zeil gehouden bij de kindjes tijdens het concert, die om de botten door de zenuwen naar het toilet moesten gaan en wie ik honderd keren moest zeggen stil te zijn ondertussen...Maar t was wel grappig...

Ik heb via Leentje nu heel lieve mensen leren kennen in de muziekschool. Ze hebben aan mij nu ook gevraagd of ik iets kunstzinnig wil doen met de kinderen hier. Er is blijkbaar vraag achter. Zodus ga ik een aantal workshops proberen te organiseren. Ook vroegen ze of ik geen dansworkshop kon geven...Dat lijkt me ook tof, maar kwestie van plek en vloeren, is het wel minder. Maar goed, ik moet nog zien, ik vind het wel een uitdaging en hoop dat het me lukt...want hier materiaal enzo vinden, is moeilijker dan bij ons...

Verder heb ik in de muziekschool een pianoleraar leren kennen, met een ongeloofelijke mooie stem en dus een enorm zangtalent heeft. Hij wil ook graag muziek therapeut worden. Hij is al wat op zichzelf bezig, maar hier in india kan je zoiets moeilijker studeren. Vanmiddag ga ik mee naar zijn sessie. Hij werkt ook met autistische kinderen. Hij heeft me nog naar een andere instelling gebracht met de vraag of ik daar ook niet iets kan doen, kwestie wat therapie betreft. Zodus, in coimbatore begint er wel vanalles te leven en ze hebben niet liever dat je hen helpt. Nu, ik heb al lang gezien dat een maand india te kort is, zeker nu dat ze me voor allerlei projecten vragen. Zodus, ik ga hier nog langer blijven, mijn visum loopt tot 17 maart, dus denk dat ik alvast tot dan ga blijven. Wat italie betreft, weet ik nog niet, want mocht ik een kans vinden hier nog langer te blijven, dan lijkt me dat echt wel super...Zodus ik blijf alvast wat langer hier en hoe het verder zal verlopen, dat zal de toekomst wel uitwijzen...

Mochten jullie graag het project van de weduwen of de muziekschool steunen voor het goede doel, laat me dat dan weten!!! Alle beetjes zijn welkom...

Ik moet gaan nu, heel veel groetjes, sorry de foto s komen later, soms lukt het precies niet om ze erop te krijgen...

Annemie